بی فر

«لغت نامه دهخدا»

[فَ / فَ رر] (ص مرکب) (از: بی + فر) فاقد فر. مقابل بافر. مقابل فره مند :
سخنگوی بی فر و بی هوش گشت
پیامش سراسر فراموش گشت.فردوسی.
رجوع به فر شود.