بی فردا

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (ص مرکب) (از: بی + فردا) منقطع.
- بی فردا بودن روز کسی؛ بسر رسیدن عمر وی. فرارسیدن مرگ وی :
هر که با او بدشمنی کوشد
روز او از قیاس بی فرداست.فرخی.
رجوع به فردا شود.