بیگانه خوی

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (ص مرکب) (از: بیگانه + خوی) آنکه عادت و خوی بیگانگان دارد. با خوی دشمنان :
ازین آشنایان بیگانه خوی
دورویی نگر یکزبانی مجوی.نظامی.