بی ماه

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) بدون ماه. تاریک. مقابل ماهناک. مقابل مقمر. مقابل پُرماه :
ازو بازگشتم که بی گاه بود
که شب سخت تاریک و بی ماه بود.
فردوسی.