پاگه

«لغت نامه دهخدا»

[گِ] (اِ)(1) (کلمهء کارائیبی) خله و پارو که یک یا دو سر دارد و بومیان امریکائی با آن قایقهای خود را بی آنکه پارو را بقایق تکیه دهند بحرکت آرند. خَله و پارو که به ناو متکی نباشد.
(1) - Pagaie.