«لغت نامه دهخدا»
[پُ] (اِخ) پشتو. یکی از لهجه های فارسی معمول در بعض طوائف روستائی و صحرانشین افغان. و این زبانی نهایت بدوی است و از آن زبان شعر و کتابت کردن تکلف و تجشمی بیهوده است.