پناه آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[پَ وَ دَ] (مص مرکب)پناهیدن. التجاء. ملتجی شدن:
بیش از این از من نمی آید که آوردم پناه
از تف دوزخ بخاک آستان این جناب.
مفید بلخی.
تَعَفُّق؛ پناه آوردن بکسی. (منتهی الارب).