پناه جان

«لغت نامه دهخدا»

[پَ هِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)تقیه باشد. (حاشیهء مثنوی چ علاءالدوله):
گفت ترسایان پناه جان کنند
دین خود را از ملک پنهان کنند.مولوی.