پیه ری

«لغت نامه دهخدا»

[پیِ] (اِخ)(1) (سلوکیهء...) پیِری. نام شهر بزرگی از سلوکیدا یعنی قسمت جنوب شرقی کیلیکیه و جنوب کماژن و سوریهء علیا به عهد سلوکیها و آن بندر بزرگ سوریهء سلوکی محسوب میشد و در کنار رود ارن تس ساخته شده بود و سلوکیهء پیه ری (مقدونی) بدان گفتند که از دیگر سلوکیه ها ممتاز باشد. (ایران باستان ج 3 صص2064 و 2112).
(1) - Pierie.