تاراج ده

«لغت نامه دهخدا»

[دِهْ] (نف مرکب) تاراج دهنده. بغارت دهنده.
- دُر به تاراج ده:وگرنه منِ در به تاراج ده
کمردزد را دانم از تاج ده.نظامی.
رجوع به تاراج شود.