تخته بر سر شکستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ / تِ بَ سَ شِ کَ تَ] (مص مرکب) تخته بر سر کسی زدن. خراب و رسوا کردن. (آنندراج) (غیاث اللغات) :
خرد مشمار که ما قطرهء طوفان زاییم
تخته بر سر شکند شورش ما دریا را.
سالک یزدی.
هر جا کرشمه شیوهء تعلیم سر کند
شاگرد تخته بر سر استاد بشکند.
سلیم (از آنندراج).