تشنه دلی

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ دِ] (حامص مرکب)آرزومندی. اشتیاق داشتن :
چه اسائت ز من آمد که بدین تشنه دلی
به سوی مشرب احسان شدنم نگذارند.
خاقانی.