تعلق کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ عَلْ لُ کَ دَ] (مص مرکب) پیوستگی. توجه کردن. روی آوردن :
ز هست و نیست، خداوند هست و نیست، بری است
بدین دو، خلق تعلق کند، نه خالق بار.
ناصرخسرو.
من به اعتماد تو تعلق به گواهی درخت کردم. (کلیله و دمنه). رجوع به تعلق و دیگر ترکیبهای آن شود.