تغافل پسند

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ پَ سَ] (نف مرکب)تغافل پیشه. تغافل شعار. (آنندراج) (ناظم الاطباء). تغافل شیوه. تغافل دستگاه. (آنندراج). غافل و بی خبر. (ناظم الاطباء). از اسمای محبوب است. (آنندراج) :
حیران بی نیازی خوبان کسی مباد
چون شد دل از نگاه تغافل پسند او.
میرزا بیدل (از آنندراج).
رجوع به تغافل و دیگر ترکیبهای آن شود.