«لغت نامه دهخدا»
[تَ فَرْ رُ] (اِ مرکب) تفرج گاه : نزهتگاه شیدایان و تفرج جای بی سروپایان. (ترجمهء محاسن اصفهان ص116). رجوع به تفرج و ترکیبهای آن شود.
