تلخ گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ تَ] (مص مرکب) سخن درشت و نامطبوع گفتن :
تفاوتی نکند گر ترش کنی ابرو
هزار تلخ بگویی هنوز شیرینی.سعدی.