«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَقْ قُ] (ع مص) اندک اندک خوردن شراب را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). تمقق اخلاف المعیشه منهم. (اقرب الموارد). || و اصابه جرح فما تمققهُ؛ ای لم یضرهُ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بیرون آوردن آنچه در استخوان باشد. || خوردن شتر بچه همهء شیری را که در پستان بود. (از اقرب الموارد).