تهی روغنی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ رَ / رُو غَ](حامص مرکب) بی روغنی. فقدان روغن در چراغ. ته کشیدگی روغن در چراغ :
مدار از تهی روغنی دل به داغ
که ناگه ز پی برفروزد چراغ.نظامی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.