تیرباران رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ تَ] (مص مرکب)تیراندازی شدید درگرفتن میان دو لشکر :تیرباران رفت چنانکه آفتاب را بپوشید و نیک نیرو کردند تا آن پل بستدند. تاریخ بیهقی چ ادیب ص467). رجوع به تیر و دیگر ترکیبهای آن شود.