تیرباران گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[گِ رِ تَ] (مص مرکب) تیرباران کردن. گرفتن بارانی از تیر بر روی کس یا کسانی :
کمانش کمین سواران گرفت
بر آن نامور تیرباران گرفت.فردوسی.
به سهراب بر تیرباران گرفت
چپ و راست جنگ سواران گرفت.
فردوسی.
ابر زنگله تیرباران گرفت
به هر سو کمین سواران گرفت.فردوسی.
رجوع به تیرباران کردن و تیرباران و دیگر ترکیبهای تیر شود.