تیرست

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (عدد، اِ) تیراست. تری ست، سه صد، سیصد (300). (فرهنگ فارسی معین) :
کنیزان دوشیزه تیرست و شصت
به رخ هر یک آرایش بت پرست.اسدی.
ز زر خشت تیرست و سی بار پنج
که مردی یکی برگرفتن به رنج.اسدی.
همه ره بد افکنده پنجاه میل
گرفتند تیرست و پنجاه پیل.اسدی.
رجوع به تیراست و حاشیهء برهان چ معین شود.