تیر سحر

«لغت نامه دهخدا»

[رِ سَ حَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از روشنی صبح کاذب است. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || آه سحری را گویند که از روی سوز و درد باشد. (برهان). آه سحر. (آنندراج) (ناظم الاطباء) :
کاغذین جامه هدف وار علی الله زنیم
تا به تیر سحری دست قدر بربندیم.
خاقانی.
|| دعای بد را نیز گفته اند. (برهان). دعای بد. (آنندراج) (ناظم الاطباء).