تیره چشم

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ چَ / چِ] (ص مرکب)کور. نابینا. (از فهرست ولف) :
ز لشکر دو بهره شده تیره چشم
سر نامداران ازو پر ز خشم.
(شاهنامهء فردوسی چ بروخیم ج 2 ص329).
اشعار پند و مدح بسی گفته است
آن تیره چشم شاعر(1) روشن بین.
ناصرخسرو.
(1) - اشاره به رودکی است.