تیره خوار

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ خوا / خا] (نف مرکب)سیاه خوار. که سیاهی خورد. (صفت قلم). که غذایش سیاه و تیره است :
تیره ست زهره پیش ضمیر منیر من
خوار است تیر زی قلم تیره خوار من.
ناصرخسرو.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.