تیره خال

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (اِ مرکب) خال سیاه :
به کنج لبش بر یکی تیره خال
که بردی دل زاهدان را ز حال.
(یوسف و زلیخای منسوب به فردوسی).
رجوع به تیره شود.