تیره خاکدان

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (اِ مرکب) کنایه از دنیای فانی است. (آنندراج). تیره خاک. دنی. (ناظم الاطباء) :
فلسی شمر ممالک این سبز بارگاه
صفری شمر فذلک این تیره خاکدان.
خاقانی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.