تیره چهر

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ چِ] (ص مرکب) مخفف تیره چهره. سیه روی. سیاه و تاریک :
تو گفتی که اندر شب تیره چهر
ستاره همی برفشاند سپهر.فردوسی.
رجوع به مادهء بعد و تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.