تیزپیکان

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ] (ص مرکب) پیکانی تیز و فرورونده. پیکانی که نیشی سخت باریک دارد. پیکانی که سری تند دارد :
غمزش از غمزه تیزپیکان تر
خندش از خنده شکرافشان تر.نظامی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.