تیزدشنه

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ نَ / نِ] (اِ مرکب) دشنهء تیز و بران. دشنهء سخت تند و برنده :
ابوالمظفرشاه چغانیان که برید
به تیزدشنهء آزادگی گلوی سؤال.
منجیک (از یادداشت بخط مرحوم دهخدا).