تیزگوئی

«لغت نامه دهخدا»

(حامص مرکب) بی باکی و گستاخی در گفتار. جسارت و دلیری در گفتن مطلبی. لاف زنی :
خاموش دلا ز تیزگوئی
می خور جگری به تازه روئی.نظامی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.