تیزگوش

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) آنکه اندک آوازی را می شنود و دریافت می کند. (ناظم الاطباء). دارای گوشی سخت شنوا که زود شنود. که آواز آهسته شنود :
برآمد یکی گرد و برشد خروش
همه کر شدی مردم تیزگوش.
(شاهنامه فردوسی چ بروخیم ج 8 ص 2424).
سخت پای و ضخم ران و راست دست و گردسم
تیزگوش(1) و پهن پشت و نرم چرم و خردموی.
منوچهری.
گورجست و گاوپشت و گرگ ساق و گرگ روی
تیزگوش(2) و رنگ چشم و شیردست و پیل پای.
منوچهری.
تیزگوشی(3) پهن پشتی ابلقی
گردسمی خردمویی فربهی.منوچهری.
(1) - معنی دارندهء گوشی کوچک با نوکی باریک نیز می دهد که از صفات ممتاز اسب اصیل است.
(2) - معنی دارندهء گوشی کوچک با نوکی باریک نیز می دهد که از صفات ممتاز اسب اصیل است.
(3) - معنی دارندهء گوشی کوچک با نوکی باریک نیز می دهد که از صفات ممتاز اسب اصیل است.