تیغ باران

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) بارانی از شمشیر و تیغ. جنگی سخت با شمشیر :
سر از تیغ باران چو برگ درخت
یکی ریخت رخت و یکی یافت تخت.
فردوسی.
رجوع به تیغ و ترکیبهای آن و مادهء بعد شود.