مسبوق

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر سبق. رجوع به سبق شود. || آنکه کسی یا چیزی بر او سابق شده باشد. (غیاث) (آنندراج). پیش شده : نحن قدرنا بینکم الموت و ما نحن بمسبوقین. (قرآن 56/60). علی أن نبدل خیراً منهم و ما نحن بمسبوقین. (قرآن 70/41). || گذشته. (غیاث) (آنندراج). پیش رفته. پیشی گرفته. مقابل سابق. مؤخر. به دنبال درآمده : همی گوید بوالفضل... که این فصل از تاریخ مسبوق است بر آنچه بگذشت در ذکر لیکن در رتبه سابق است. (تاریخ بیهقی ص89). || از پیش آگاه شده. باخبر و آگاه و مطلع. (ناظم الاطباء).
- مسبوق بودن؛ آگاه و باخبر بودن. (ناظم الاطباء).
- مسبوق کردن؛ آگاه کردن. (ناظم الاطباء).
|| نزد فقها، کسی را گویند که رکعت اولی از نماز جماعت را با امام و پیشوا درک نکرده باشد. (کشاف اصطلاحات الفنون) (از تعریفات جرجانی).