مسبوک

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر سبک. رجوع به سبک شود. در قالب ریخته شده. (ناظم الاطباء). گداخته و خالص شده از زوائد، گویند: تبر مسبوک. (ازذیل اقرب الموارد). گداخته و در قالب ریخته : خط او خط محاسن بود چون درّ مفصل و سحر محصل و وشی محیوک(1) و تبر مسبوک. (ترجمهء تاریخ یمینی).
(1) - در چ طهران (ص 275): محوک.