«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیداء. رجوع به استئداء و استیداء شود. || مصادره کننده و گیرندهء مال از کسی. || یاری و نصرت خواهنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).