«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ دا] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استیداء. آنکه مال وی را مصادره کرده و گرفته باشند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استئداء و استیداء شود.
