«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیراب. || حَبل مستأرب؛ رسن سخت تافته. (منتهی الارب). رجوع به استئراب و استیراب شود.
