«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ءِم م] (ع ص) مستأمم. نعت فاعلی از مصدر استیمام. || مادرگیرنده. (منتهی الارب). کسی را به مادری گیرنده. (اقرب الموارد). || کسی را به امامت و پیشوایی برگزیننده. (اقرب الموارد). رجوع به استئمام و استیمام شود.