«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ مِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استئماع. مرد سست رای. (آنندراج). متأمع. (منتهی الارب). «امعه» شونده. (اقرب الموارد). رجوع به استئماع و استیماع و امعه شود.