مستأمنه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ مِ نَ] (ع ص، اِ) مستأمنه. مستأمن. افراد حربی که در بلاد اسلام باشند. || از دو شاهد زیر بر می آید که کلمه معنی به پناه آمده داشته باشد : دو هزار از این عرب مستأمنه به دهستان روند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 460). حاجب بزرگ بر حکم فرمان به نشابور آمد و ز نشابور به گرگان و بیشتر از عرب مستأمنهء گرگان را بدو سپردند. (تاریخ بیهقی ص475).