مستأمن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ مَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استئمان. در امان درآمده. زینهار داده شده. رجوع به استئمان و استیمان شود. || آنکه در امان وی درآیند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر