مستأنس

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ نِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیناس. || آرام یابنده که توحش او برود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). مأنوس. الفت گیرنده و خوگر. (غیاث) (آنندراج). خوگیر : چون خلاص یافت بدان حالت مستأنس گردد و نفرت او از آن صورت نقصان پذیرد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 180). مصنف ترجمهء ابوالشرف بوقتی که از وطن منزعج بود و به اصفهان مقیم مدتها به ریاض آن فواید آن تفسیر مستأنس بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص253). و رجوع به استئناس و استیناس شود. || دستوری خواهنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || نیک نگرنده و شناسنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).