«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ءَم م] (ع ص) مستأمم. نعت مفعولی از مصدر استیمام. به مادری گرفته شده. (اقرب الموارد). || به امامت و پیشوایی برگزیده شده. (اقرب الموارد). رجوع به استئمام و استیمام شود.