مستأنسین

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ نِ] (ع ص، اِ) جِ مستأنس (در حالت نصبی و جری). انس گیرندگان. مأنوسان. الفت گیرندگان:... ولکن اذا دعیتم فادخلوا فاذا طعمتم فانتشروا و لا مستأنسین لحدیث... (قرآن 33/53). و رجوع به مستأنس شود.