مستبشره

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ شِ رَ] (ع ص) مؤنث مستبشر که نعت فاعلی است از استبشار. شادان. شادشونده : وجوه یومئذ مسفره. ضاحکه مستبشره. (قرآن 80/38 و 39). و رجوع به استبشار شود.