«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استبکاء. گریاننده. ج، مستبکون و مستبکین. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استبکاء شود.
