مستجار

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استجاره. || آنکه طلب امن از او کنند. (غیاث). پناه. پناهگیر :
سوی خود کن این خفاشان را مطار
زین خفاشیشان بخر ای مستجار.
مولوی (مثنوی).
رجوع به استجاره شود.