مستخفٍ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ فِنْ] (ع ص) مستخفی. نعت فاعلی از مصدر استخفاء. رجوع به مستخفی و استخفاء شود. || مستتر. پنهان. پوشیده : سواء منکم من أسرالقول و من جهر به و من هو مستخفٍ باللیل و سارب بالنهار. (قرآن 13/11).