مسترشد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ شِ] (ع ص) نعت فاعلی از استرشاد. راست روی خواهنده و رهنمایی طلب کننده. (غیاث) (آنندراج). طلب کنندهء رشد و راه راست. (اقرب الموارد). آنکه طلب رشد کند. طالب راه راست. راه راست خواه. || مرید. (غیاث) (آنندراج). مقابل مرشد :مرشد طبیب حاذق است علاج به نوعی که موافق حال مسترشد است میکند. (انیس الطالبین بخاری ص60). رجوع به استرشاد شود.