مستسعد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ عِ] (ع ص) نعت فاعلی از استسعاد. نیک بختی و سعادت جوینده. (غیاث) (آنندراج) :
که مستوجب فرقتت شد سه ماه این
که مستسعد وصلتت شد سه ماه آن.انوری.
|| سعد و خوش یمن یابنده کسی را. (غیاث) (آنندراج). رجوع به استسعاد شود.